De
actie "hoop voor Rakai".
(Tussenstand 1 September)
Achtergronden bij de actie "Hoop voor Rakai".
Volgens bronnen is Oeganda de "bakermat van aids in Afrika". Bijna geen familie in het land is hierbij gespaard gebleven. Maar nergens is aids zo bespreekbaar als in Oeganda. "Slim"(mager) noemden Oegandezen in begin deze nieuwe kwaal. Wat de ziekte precies inhield wist niemand, maar dat er veel slachtoffers vielen was snel duidelijk.
(Een "gewoon" beeld in Rakai...even een kist
halen voor een overleden familielid)
Steeds weer was er plotseling iemand verdwenen, steeds weer sloot er in stilte een winkeltje of kwam een landarbeider niet opdagen. In 1984 zou een derde van de zwangere vrouwen al besmet zijn. Recent onderzoek schat dat ruim anderhalf tot twee miljoen van de in totaal twintig miljoen Oegandezen het virus bij zich dragen.
(Voor een grotere kaart...hier
klikken!)
In regio's als Rakai heeft aids het complete maatschappelijke leven ontwricht. De groep twintig- tot dertigjarigen, normaal gesproken inzetbaar voor het zware werk, is in sommige dorpen compleet weggevallen: met moeite kunnen nog mensen gevonden worden die de oogsten op tijd binnenhalen.
("Uitgestorven" dorpjes in Rakai)
Ook het verdwijnen van de moeilijk vervangbare hoger opgeleiden, die financieel een tweede of derde vrouw konden verzorgen, troffen de gemeenschappen zwaar. Als een enkele dokter of onderwijzer overlijdt, dan betekent dat op sommige plaatsen geen ziekenzorg of onderwijs meer.
(In Oeganda voort de regering redelijk succesvol actie tegen
aids. Met posters
en voorlichting
op scholen hoopt men deze plaag te overwinnen!)
Als gevolg van deze plaag heeft de Oegandese regering er een probleem bij. Rakai heeft talloze straat of zwerfkinderen die dan hier en dan daar overnachten.
En omdat deze kinderen geen baan hebben, moeten ze door bedelen, prostitutie of criminaliteit aan geld (eten) komen. sommige oudere kinderen hebben de zorg op zich genomen voor de andere broetjes en/of zusjes omdat de ouders zijn weggevallen. De regering roept (rijkere) Oegandezen op hier hun verantwoording in te nemen.
Bij een tochtje door deze getroffen streek zie je overal gezinnen waarbij oudste zoon, moeder of oma voor een grote groep "kleintjes"" moet zorgen. De generatie van middelbare leeftijd is hier bijna weggevaagd.
(Voor een andere foto...hier
klikken!)
Het geheel in Rakai maakt een verdrietige indruk. De dood ligt bijna overal "op de loer". En toch lopen de mensen rechtop. Oegandezen zijn, ook in deze streek, een trots volk met een ongelofelijke optimistische kijk op het leven.
(Foto van een oude man bij het graf van zijn zoon!)
Overal kom je in deze omgeving kinderen tegen. Weeskinderen of soms ook aidskinderen. Vaak weten deze kinderen zelf niet eens dat ze de ziekte bij zich dragen!
Een bijzonder slechte invloed hierop hebben de zogenaamde medicijnmannen (witchcraft) gehad. Waar volwassen aidspatienten (mannen) in het ziekenhuis slechts "aidsremmers" konden krijgen, gaven deze tovenaars de zieken hoop op genezing!
(Jonge kinderen lopen het gevaar om
ook aids te krijgen)
Door bepaalde rituelen met als dieptepunt sex met een kind dat maagdelijk was (leeftijd soms 0 tot 5 jaar), dacht men van het aidsvirus af te komen. Het gevolg was alleen maar...nog meer (hele jonge) aidspatientjes! Voor een "sectorwerkstuk" over de aidsproblematiek in Oeganda...hier klikken!
(Een tovenaar)
Het Insula College in Oeganda!
In de herfstvakantie van 2005 vlogen twee leerlingen van het Insula College met een docent (en zijn vrouw) naar Oeganda om hier zelf te kijken wat de leefsituatie was van kinderen in Rakai. Hun ervaringen waren schokkend, een klein deel van hun fotoverslag volgt hieronder!
(Een moeder met haar kinderen)
Inderdaad trof de delegatie veel gebroken gezinnen aan. Bij twee zijn ze op visite geweest. Zoals hier een "een ouder" gezin waarbij de moeder (nog) niet weet of haar kinderen besmet zijn. De kinderen lieten zich overigens de meegenomen "Haribo snoepjes" goed smaken.
Verder werd er in de "jungle" een gezin bezocht van een oude vrouw met een aantal kinderen. Het was een hard werkende Oegandese vakvrouw die haar geld verdiende met het maken van kunstig gevlochten matten.
Toen de leerlingen echter in de "tuin" wat aan het rondwandelen waren, struikelden ze bijna over twee grote grafstenen. Het waren familiegraven, want in deze regio worden de mensen graag op hun "eigen stukje land" begraven. Het is dan ook niets bijzonders als je midden op het land, in het dorp, of waar dan ook ineens een paar grafstenen tegen komt.
Wat wel schokkend bleek, waren twee pas gedolven kindergrafjes. Oma had vorige week nog een paar van haar kleinkinderen op de familiegrond moeten begraven.
Nadat er afscheid was genomen, moest er onderweg even geschuild worden voor een echte tropische regenbui! Dat is wel even wat anders dan onze Nederlandse "buitjes".
De leerlingen en hun begeleiders gingen op weg naar een plek waar met veel moeite een centrum wordt opgezet om jonge en oudere kinderen een toekomst te kunnen geven. Onderweg zagen ze inderdaad de "beruchte" uitgestorven dorpjes!
(Een dorpje met hierin uiteraard
kinderen
die niet naar school kunnen,
simpel omdat er geen school in de omgeving is)
Het schoolterrein.
Tenslotte kwamen ze dan aan op een plek waar het African Renewal Ministries (werkzaam in Ggaba) in dit deel van Afrika een project probeert op te zetten. Door het bouwen van een kerk komen er ouderen en kinderen op bezoek en kunnen er structuren worden aangebracht. Kerkbouw betekent banen, sociale ontmoetingen, en bijna iedere kerk neemt haar verantwoordelijkheid door meteen een school te beginnen...zo ook hier!
In een kerk kunnen door de week meteen verschillende klassen les krijgen, maar dit terrein wordt ook een gebouw met twee klassen voor kleuteronderwijs neer gezet. Even verder staat een apart klein materiaalgebouw, dat vanwege de vele kinderen ook als klaslokaal wordt gebruikt. En na een paar maanden bleek het nodig om van palen en rietmatten nog snel een extra noodgebouw neer te zetten.
(Het terrein waarop de kinderen
van Rakai een betere toekomst kunnen krijgen)
Het Insulateam werd hier vriendelijk ontvangen, en mocht overal kijken en foto's nemen. (Voor een foto's van lessen in het stenen gebouw...hier klikken, en hier klikken) Ook het lesmateriaal werd bekeken, bijna alles werd door de docenten zelf gemaakt! Bij het bekijken van het noodlokaal, lieten de kinderen horen dat we ze op het gebied van muziek niets meer kunnen leren!
Daarna werd buiten met verschillende kinderen kennis gemaakt, en werd er met de meegebrachte ballonnen meteen een spel bedacht. Onze leerlingen verbaasden zich over het feit dat Oegandeze kindertjes zich uitgebreid kwamen excuseren als hun ballon kapot was gegaan.
(Voor een andere foto met Stefanie
Terlouw & Niels Schot...hier
klikken!)
Er waren niet veel "echte" aidspatientjes zichtbaar. Dat bleek achteraf verklaarbaar. De kinderen hier weten zelf het nog niet als ze aids hebben. Het wordt ze voorlopig nog niet gezegd, zodat ze in ieder geval kunnen genieten van vrolijke kinderjaren! Maar één patientje in een rolstoel was wel zichtbaar. En ondaks haar handicap had ze veel plezier met het bezoek.
(Voor een andere foto...hier
klikken!)
En dan is het ineens etenstijd! In een onafzienbare rij staan de kinderen te wachten voor een "soort kantine". Hier krijgen ze een maaltijd van fruit en een voedzame brei waar we in Nederland met een boog omheen zouden lopen!
(Voor een andere foto...hier
klikken)
Even snel een paar foto's nemen van de kinderen (1 & 2), en dan moeten ze weer snel de lokalen in want er "zit regen in de lucht". En dat blijkt ook zo te zijn want even later valt het met "bakken uit de hemel".
(Snel naar binnen...of wil je liever buiten
blijven spelen?)
De tijd van afscheid nemen is gekomen en het complete complex loopt uit om de "mzungo's" uit te zwaaien. Voordat we de reis naar Kampala beginnen gaan we eerst nog naar een klein "streekziekenhuisje" vlak bij het complex.
(Goodbye!)
Het bleek een goed uitgerust kliniekje te zijn met materiaal dat goed voldeed. Het zou alleen nog mooier zijn als op het complex zelf een klein EHBO postje (of kliniekje) kon worden gebouwd. Tot hun schrik kwamen ze hier een vrouw tegen die (volgens de artsen) al meer dan 11 maanden zwanger was! Ze had aids, en de ziekte "vertraagde" haar zwangerschap. Men vreesde voor het kindje dat nog niet geboren was. Een "keizersnee" was geen optie.
(Een klein ziekenhuisje in Rakai!)
Met deze indrukken ging het Insula-team onder de indruk terug naar Nederland. Ze waren het er allemaal over eens...we moeten hier iets aan doen. We moeten die kinderen (en hun familieleden) in Rakai wat hoop geven.
Donderdag 19 januari!
Het plechtige moment gaat dan echt komen...de fundamenten van het nieuwe Insula College voor VMBO worden gelegd. De eerste paal zou op 5 december worden geslagen, maar dat ging (toen) helaas niet door. Nu zitten alle palen al in de grond en begonnen we met de eerste (beton)stort!
(Een foto's van dit moment)
Er was van alles te beleven, en Sint Nicolaas kwam er (mopperend) voor over uit Spanje! Er werden zelfs witte duiven losgelaten. Deze duiven (symbool van vrede en geluk) konden in Rakai een prachtige boodschap gaan brengen. Het Insula College zou het "Licht" ook gaan doorgeven.
Er was bij de directie van het Insula College de gedachte naar boven gekomen dat er een grote behoefte was aan "meer zwarte scholen". En dan niet in Nederland, maar in Oeganda...in Rakai om precies te zijn!
Hier werd een werkgroep op gezet waarin dhr van Helvert, mevr Meerkerk namens de directie inzaten, en de heren Moret, van Saane (niet aanwezig op de foto) en van der Neut namens het overige personeel. (Rest nog te vermelden dat "van der Neut" eveneens in het bestuur zit van de "Uganda Child Care Foundation ", waar ook dhr van Saane als adviseur bij betrokken is.)
(Centraal op de foto mevr M.Blaak, ambassadrice van
Oeganda in Nederland.
Zij wilde voor deze actie graag naar Dordrecht komen)
Na de korte "ceremonie" op de bouwplaats werd in de aula van het Insula College geluisterd naar verschillende toespraken. Ook werd hier de afstrap gegeven van de actie "Hoop voor Rakai". Onder de titel "Insula geeft het licht door" zal in het jaar 2006 geprobeerd worden een bedrag van rond de €25.000 ,= bij elkaar te halen.
Doordat de bekende organisatie "De Wilde Ganzen" (giro 40.000) deze actie ondersteund zou het totaalbedrag dan voldoende zijn om in Rakai een school neer te zetten voor middelbaar onderwijs met 7 (ingerichte) lokalen, wc & doucheruimtes, een sport en eetzaal, een administratie en een docentenverblijf, en vele andere zaken. (misschien zelfs met een klein EHBO kliniekje op het terrein)
Het was een mooi moment toen mevr Blaak uit handen van dhr van Helvert (locatiedirecteur Insula College Gunningplein) een cheque kreeg met de wens/belofte dat we met elkaar een school gaan neerzetten in Rakai.
Het was helemaal geweldig toen bleek dat het bestuur van H3O het begrip "eerste stort" wel heel erg letterlijk had genomen door meteen de eerste €1000,= te storten! Daarna bleek ook bouwer Heijmans aangesproken door het initiatief en stortte ook hij een bedrag van €1000,= op de rekening! Een geweldig begin van de actie. (Nu al meer dan €2000,=)
Met elkaar kunnen we dus het verschil uitmaken voor kinderen in Rakai. Met elkaar kunnen we hun een stuk hoop en een stuk toekomst bieden. Op dit moment loopt er een zogenaamde "krasboekjesactie". Leerlingen van Het Insula College hopen hiermee een fors bedrag op te halen.
Verdere activiteiten zullen we u via deze site, en via de site van het Insula College laten weten. Als u zelf geld wilt storten voor deze actie kan dat op 2 rekeningnummers. De rekening van het Insula College: 49.55.84.606 t.n.v. Stichting H3O VO-Scholen Dordrecht. (onder vermelding PGP/Project Oeganda!), en de rekening van Uganda Child Care Foundation (Voorheen "Kinderen van Oeganda"): 3953.99.602, Rabobank Dordrecht o.v.v."Hoop voor Rakai"
